Drzewo chinowe – chinowiec
Chinowiec to tropikalne drzewo, rosnące dziko na terenie Ameryki Południowej. Roślina została szczegółowo przebadana przez francuskiego geodetę La Condamine, który również nadał jej nazwę.
Drzewo chinowe – pochodzenie i występowanie
Chinowiec to roślina z rodziny marzanowatych, która występuje w kilkudziesięciu gatunkach w stanie dzikim na terenie Andów. Jeśli chodzi o prowadzone uprawy obecnie pojawiają się one w strefie międzyzwrotnikowej miedzy innymi na terenie Jamajki, Cejlonu. Jawy, Indii, Nowej Gwinei, w niektórych krajach Afryki oraz w Australii.
Zobacz także: drzewo laurowe
Drzewo chinowe – charakterystyka
Chinowiec występuje w formie dużych krzewów, albo jako słabo rozgałęzione drzewo. Posiada duże zielone liście. Kwiaty zbierają się w duże wiechy, intensywnie pachną, przeważnie mają kolor różowy. Płatki są zrośnięte w długą rurkę o odgiętych płatkach. Korona z zewnątrz owłosiona. Owoce są małe, w dwukomorowej torebce pękającej od góry.
Zobacz także: drzewo makadamia
Drzewo chinowe – zastosowanie
Chinowiec jest wykorzystywany w różny sposób. Między innymi to roślina, która jest wykorzystywana, ponieważ zawiera chininę. To właśnie z kory pozyskuje się ważny lek do walki z malarią. Chinina jest w stanie hamować rozwój malarii. Jest bardzo szybko wchłaniana i szybko wydalana z organizmu. To co jednak jest problemowe to pojawiające się skutki uboczne stosowania. Problem związany jest z tłumieniem pracy układu nerwowego organizmu. Prócz tego chinina stosowana jest także w ginekologii, ponieważ wzmaga skurcze w trakcie wczesnych faz porodu. Odwar przygotowany z kory chinowca podawany może być w zaburzeniach trawienia, przy niedokwaśności, braku apetytu czy przy ogólnym osłabieniu organizmu. Chinowiec jest rośliną docenianą od wieków. Jego możliwości prozdrowotne były znane już przez Inków, którzy tłuczona korę podawali na gorączkę.
Zdjęcia: Vilseskogen via Flickr
